Fignon

(1989-09-25)

IDAZLANA: Nire txirrindulari gogokoena.

Laurent FignonNire txirrindulari gogokoena Fignon da. Fignon gustatzen zait betaurrekoak dituelako, nik bezala. Nik betaurreko handiak ditut, Fignonek baino askoz handiagoak, eta futbolean jolasten garenean ez dut atezaina izan nahi, ze behin baloiarekin eman zidaten aurpegian eta muturrez atzera erori nintzen eta betaurrekoen kristala begian sartu zitzaidan ia-ia eta ospitalera eraman behar izan ninduten puntuak ematera. Nire amak esaten du milagroz ez nintzela itsu geratu, bastoiarekin joaten diren horietako bat bezala, eta nik uste dut bastoiarekin joatea eleganteen kontua dela, eta ez zitzaidala axolako bastoiarekin joatea, baina itsua izan gabe, noski, ze, nik txirrindulariak ikusi nahi ditut Tourmalet igotzen.

Fignonek tourra irabazi zuen behin eta aurten ia-ia berriro, baina azken momentuan galdu du, 8 segundorengatik bakarrik, eta irabazi dio Lemondek, amerikanoak, eta azken etapan gainera. Haserrealdi ederra hartu zuen nire aitak, berari ere Fignon gustatzen zaiolako, niri bezala, baina nire aitak ez ditu betaurrekoak, eta esaten du yanki madarikatua!, Lemond telebistan agertzen den bakoitzean. Nik ez nekien zer zen yankia, baina lehengoan Enekori galdetu nion eta esan zidan drogak hartzen dituena dela yankia, eta normala dela tourra Lemondek irabaztea yanki bat delako, alegia, drogadikto bat, eta drogek indarra ematen dutelako. Drogatuz gero berak ere irabaziko zuela tourra eta no te jode, esaten du gero Enekok.

Fignoni gainera suge handi bat atera zioten sabeletik eta horregatik galdu du tourra azken momentuan, hori esaten du nire aitak, baina Enekok esaten du drogengatik dela, amerikanoa yanki bat delako, baina aitak esaten du sabelean sugea zeukalako galdu duela Fignonek tourra, sugeak jaten zuelako Fignonek jaten zuen dena, eta baita edan ere, Fignonek edaten zuen dena. Bi metroko sugea atera diote Fignoni ahotik, eta nik pentsatzen dut nire artean, zenbat jaten duen Fignonek…

Niri Fignon gustatzen zait, betaurrekoak dituelako nik bezala, eta, a bai!, ezetz asmatu nor den munduko txirrindularirik azkarrena: fignooooooooonnnnnnnnnnn!

Marino Lejarreta

Marino LejarretaAurrera Marino,
aurrera Marino,
zu zera hobia
beste guztiak baino!
Marino Lejarreta beste guztiak baino hobea zen. Marino zen euskaldunek maiteen zuten ziklista; neuri ere gustatzen zitzaidan, nahiz eta Julian Gorospe nahiago izan.

Marino Lejarreta beste guztiak baino hobea zen. Mendian gora erraz joaten zen; itzuli handietan nabarmentzen zen, eta horri eskerrak, meritu handiko garaipenak lortu zituen. Nire lagunak, Marinozalea bera, Vuelta (a España) irabazi zuen bakarra Marino zela esaten zigun beti (ez Cabestany-k eta ez Gorospek ez baitzuten halakorik lortu). Nik, beti erantzun bera ematen nion, aitonak kontatua, noski: Angel Arroyok irabazi zuela 1982ko Vuelta hura, nahiz eta gero dopina zela-eta, deskalifikatu egin zuten. Continue reading “Marino Lejarreta”

In-du-rain! In-du-rain!

1996ko uztaila. Bizitza txokolate eta yogurt zaporeko izozki bat bezain gustagarria zen artean. Aznarrek Felipe Gonzalez garaitu zuen hauteskundeetan, Deep Blue superordenagailuak Gary Kasparov xakean eta Dolly izeneko ardi bat klonatu berri zuten Inglaterran, baina guri bost. Herriko festak etxean estudiatzen pasa ondoren, azterketak bukatu eta gauza bakarra genuen buruan: gure sufrikario guztiak San Fermini ordainaraztea, kalimotxoetan.

Burundesa hartuta, hiru lagunek jo genuen Iruñara. Kamiseta zuria, galtza motzak eta zapi gorria. Hanka lurrean ipini orduko, udaletxeko balkoitik etxaferoa nola, ilusio eta presa beraz hartu genuen alde zaharrerako bidea. Esan beharrik ez dago. Ez genuen San Fermin topatu. Continue reading “In-du-rain! In-du-rain!”

Julian Gorospe

Julian Gorosperen zalea izan naiz beti. Ez dakit zergatik; akaso, nire lagun minek bazutelako bakoitzak bere ziklista: Pello Ruiz Cabestany zen batena, eta Marino Lejarreta bestearena. Nik ere behar nuen bat, nirea bakarrik izango zena. Julian Gorospe planta onekoa zen, kontrarrelojista bikaina, eta hiru-lau egunetako karreretan oso ondo moldatzen zena.

Julian Gorospe euskalduna zen (euskaraz jakin eta hitz egiten zuena, alegia); hori ezinbestekoa zen gure artean, euskaldunak inor baino hobeak baikara, eta gainera, euskarak karrerak irabazten laguntzen baitu. Continue reading “Julian Gorospe”