Tony Martin eta nire penatarako Leipheimer izan dira nabarmen huts egin duten faborito nagusiak. Alemaniarra 9:55era helmugaratu da eta estatu batuarra 15 mintu baino gehiago galduz. Txirrindulari hauek badituzue lehiaketa honetan sufritzea tokatuko zaizue. Continue reading “Itzuliko lehen etapa eta jada gauzak argitzen”
Kategoria Artxiboak:Euskal Herriko Itzulia
Euskal Herrian mozorrotzea alferrik da
Euskal Herriko Itzuliak lehen etapan bertan bereiziko ditu lastoa eta garia. Litekeena da 20 edo 30 txirrindularik baino ez eustea itzulia irabazteko aukerari. Izan ere, Zumarragan hasi eta bukatuko den saioan ziklistek La Antigua aldapatzarra igo behar izango dute helmugatik oso gertu. Bigarren etapa, bestalde, Lekunberrin bukatuko da eta Azpiroz mendateak are gehiago xehetu dezake faboritoen multzoa. Beraz, hasieratik egurra. Beharbada hirugarren etapa, Zuia-Murgian bukatuko dena, ez da horren erabakiorra izango, baina ostegunean Arrateko gainean aldea egongo da batzuen eta besteen artean. Ostiralean Zallarako bidean ziurrenik sailkapen nagusirako hautagaik ez dira gehiegi mugituko, indarrak larunbateko erlojupekorako –Zallan bertan- gordetzea nahiago izango baitute. 24 kilometroko erlojuz kontrako saio gogorra izango da, Bezi eta Avellanedako gainak igo beharko baitituzte. Ibilbideari gainbegiratxoa emanda, bistan da lehen bi etapek asko argituko dutela sailkapen nagusia. Arnasa hartzeko edo hauspoari buelta emateko aukera izango da astean, baina gaizki hasten denak jai du.
Continue reading “Euskal Herrian mozorrotzea alferrik da”
Horner, zakur zaharraren balentria
Urtero bezala, tropeleko txirrindulari garrantzitsuenetako askok parte hartu zuten Euskal Herriko Itzulian. Batzuk aipatzearren: Alejandro Valverde, Damiano Cunego, Andy Schleck, Purito Rodriguez, Samuel Sanchez, Robert Gesink, Haimar Zubeldia, Andreas Kloden… Horiek guztiak abiatu ziren Zierbenatik. Oscar Freire helmugaratu zen lehen postuan aurreneko etapan, baina epaileek zigortu zuen, azken metroetan ez zuelakoan zuzen jokatu. Hori horrela, bigarren sailkatuak, Alejandro Valverdek jantzi zuen maillot horia. Lehen etapa hartan Samuel Sanchez Euskaltel Euskadiko txirrindularia minutu eta erdiko atzerapenarekin iritsi zen helmugara. Putxetaseko aldapa gogorrak min handia egin zion Samueli. Itzulia irabazteko aukerarik gabe geratzeraino.
Bigarren etapan Valverde bera izan zen azkarrena, eta ondorioz, lehen postuari eutsi zion. Hirugarrenean, Francesco Gavazzi italiarrak irabazi zuen eta Oscar Freirek kendu zion sailkapenaren burua Caisse de Epargneko ziklistari.
Gauzak horrela iritsi zen itzuliko etapa garrantzitsuena, edo behintzat erabakigarriena Arrateko gainean baitzegoen helmuga. Aldapan gora eraso festa izan zen. Gesink eta Schleck izan ziren mugitu zirenetako batzuk, baina azken maldetan hirukote bat nabarmendu zen: Samuel, Valverde eta Horner. Samuel Sanchezek etapa irabazi zuen eta arantza kendu zuen lehen etapan gertatutakoagatik.
Azken aurreko etapa ezin ikusgarriagoa izan zen. Aiako aldapatzarrean Purito Rodriguez izan zen jaun eta jabe, eta sailkapen nagusian Valverde eta Horner orpoz orpo geratu ziren, azken erlojupekoa zain zutela. Aiako etapa hark ere garratzik izan zuen; Amets Txurrukak itzulia utzi behar izan zuen lepauztaia hautsita azken jaitsieran erorita.
Orioko erlojupekoan RadioShackeko Chris Hornerrek ustekabe galanta eman zuen eta Alejandro Valverderi gailendu zitzaion. Estatubatuarrak erakutsi zuen 38 urterekin goi mailako itzulia irabazteko gai zela. Beste ustekabe nagusia Beñat Intxausti izan zen; Euskaltel Euskadiko gaztea podiumera igo zen, hirugarren postuan bukatu zuen eta aurrerantzean egin dezakeenaren arrastoa utzi zuen. Ez du, hori bai, maillot laranja soinean egingo, Eusebio Unzueren Movistar taldean ariko baita 2011n.
Beste behin ere, ikuskizun bikaina, paregabea, eskaini zuten txirrindulariek Euskal Herriko errepideetan barna.
Argazkia: esciclismo.com
Aubisque (Pirinioak III)
Col d’Aubisque da, zalantzarik gabe, Pirioetako mendate ezagunenetakoa. Tourmaletetik nahiko gertu dago eta haren maldetan izan da zer kontatua 1910etik hona. Pasadizo gutxi batzuk ekarriko ditugu gogora Tropela.net-eko zale guztientzat. Aubisqueren historia txikia, nolabait.
1951ean, Wim Van Est holandarra, lider zela, amildegitik behera erori zen jaitsieran. Zorionez, ez zitzaion ezer larririk gertatu, baina ezin izan zuen Tourra irabazi; Hugo Koblet suitzarrak etxeratu zuen.
1955an gogoangarria izan zen Louison Bobet frantziarra eta Luxenburgoko Charly Gaulen arteko borroka Aubisquen gora. Gaul igotzaile aparta zen, baina Bobetek eutsi egin zion eta mailot horiarekin bukatu zuen urte hartako Tourra.
1972an Bernard Thevenet frantziarra izan zen jauzi zena. Luis Ocaña izan zen erortzen lehena, eta haren atzetik joan ziren Thevenet, Van Impe eta Santy. Thevenetek konortea galdu zuen, eta bere onera itzultzean, euria ari zuenez, uste zuen negua zela eta ez zekien Tourrean zegoela. Are gutxiago, noski Aubisque igo berria zuela. Thevenet bere onera itzuli zen eta urte hartako Tourra ez zen batere txarra izan, Mont Ventoux eta Ballon d’Alsacieko gainetan gailendu baitzen.
Irlandarrentzat ere bada berezia mendate hau. Sean Kellyk Aubisquen mailot horia galdu zuen 1983an, eta orduantxe ohartu zen, nolabait, nekez irabaziko zuela Frantziako Itzulia. Txanponaren beste aldean, Stephen Rochek 1985an etapa irabazi zuen –Soulorren amaitu zen etapa hura-.
Eta bukatzeko, ezin aipatu gabe utzi duela hamar urte gertatutakoa. Javier Otxoak etapa gogoangarria irabazi zuen Hautacamen. Etapa beldurgarria izan zen; luzea eta horretaz gain, euria goian behean. Txirrindulari bizkaitarrak bakarrik egin zituen kilometro asko, Aubisque lasterketaren buruan igaro zuen eta azken mendatean gorriak ikusi bazituen ere, Armstrong orpoz orpoz zuelako, azken bururaino eraman zuen ihesaldia eta etapa irabazi zuen.
Txirrindularitza esker onekoa ez denean…
Sentsazio gazia daukat, Ametsengatik pena sentsazioa, alegia. Txirrindularitza ez da batere justua izaten ari Etxebarriako mutil ausart honekin, izan ere, gutxi izango baitira Ametsek bezainbeste garaipen bat merezi dutenak. Urteak dira lanean zintzo ari dela, behin eta berriro zutoina joaz, ausardia erakustaldi handiekin, taldegizon lan ilun baina garrantzitsuarekin, eta parte hartzen duen lasterketa gehienetako animatzaile nagusia izaten.
Aurtengo Euskal Herriko edizioa bere lasterketa izaten ari zen. Itzuli hau ikusi dudan Ametsik onena nabarmentzen ari zen, Tourreko konbatibitatea irabazi zuena baino hobea oraindik. Ihesaldietan ematen zuen indar sentsazioak, Arrateko maldetan emandako kasta erakustaldiak, nahiz eta jakin faboritoek irentsi egingo zutela, eta antzerako ñabardurak ez dira zale eta lagunentzat alperrikakoak balira bezala ondotik pasatzen.
Gogoratzen dut bere afizionatu garaian era zortea ez zuela oso lagun. Olarran ari zenean auto batek aurretik eramanda femurra hautsi zion eta haustura hartatik errekuperatzea asko kostatu zitzaion. Entrenatu eta entrenatu, baina ibili ez. Txirrindularitza utzi eta ikasketetan buru-belarri sartzea ere pasatu zitzaion burutik (garai hartan biak zeramatzan paraleloan). Baina ez zuen amore eman, eta Debabarrena taldeak emandako aukera esker eta Italian pasatako garai hari esker profesionaltasunerako atea irekitzea lortu zuen. Urtebete behar izan zuen Madariagak konturatzeko Ametsek zerbait zeukala. Beste urtebete Ametsek, Tourrera joan eta lasterketa bikain batekin Euskaltel lehen aldiz Pariseko podiumean sartzeko.
Esan bezala, makina bat jaurtiketa bota ditu zutoinera, eta hainbat eroriko mingarri, bai planu fisikoan hala psikologikoan. Gogoratzen dut Euskaltelen debutatu zuen urtean Romandiako Tourrean lurrera joan zela ihes eginda zihoala, etapa euritsu batean. Euskal Bizikletan ere mokorra mindu zuen eroriko latz batekin, gorputzaldi apartean zegoenean. Iazko Tourrean ere Parisera iristeko egun bi falta zirela lurra dastatu zuen berriro. Baina hor darrai, gutxi bezala gerra ematen.
Uste dut afizionatu guztiek baloratzen dutela txirrindulari honek lasterketan duen jarrera. Beti dena ematen du, hanketatik bururarteko profesionala dela erakutsiz. Baina horrez gain esker oneko mutila da, atsegina, irrifartsua eta gertua. Atzo ez zen atera, lepauztaia hautsita Aiako aldapan behera. Berriro ere zorteak bizkarra eman dio.
Guzti hau dela eta, txirrindularitzak Ametsi garaipen handi bat zor diola uste dut. Espero dezagun aurten errepide frantziarretan etortzea.